فقط خدا

shivana844 — Thu, 05 Aug 2010 17:06:18 GMT

1170 سال است که مردی منتظر 313 مرد است و چقدر مرد شدن زمان می برد!

**اللهم عجل لولیک الفرج**

كربلا ميعادگاه جانهاي خسته، اميد دلهاي شكسته

shivana844 — Sat, 19 Dec 2009 19:51:45 GMT

باحسين!

آري حسين در مرور آينده سير مي كند.درعمق چشمهايش مي توان نهايت نينوا، خون، غريبي و تشنگي را ديد.

حسين حماسه ساز عاشورا، به فردا مي نگرد به مظلوميت خود، به تشنگي خانواده به اسارت خواهر و به پرواز از خود تا خدا، غربت آلاله ها، خدايا از تو مي خواهيم، به حق حسين، آن مولودي كه پيش از ولادت به او وعده شهادتش را داده بودي به ما نيك بختي ارزاني دار. يا حسين. نام تو سر فصل ديوان گريه و مطلع شعر بلند شهادت است تكرار نام تو يا حسين تكرار نام زندگي است و معناي آفرينش.

نجواي هميشه رودها، تكرار قصه تشنگي تواست و زمزمه اين آواست كه: آفتاب روزي چون روز تولد تو هرگز طلوع نخواهد كرد. ظهري چون ظهر عاشوراي تو را هرگز آسمان به خود نخواهد ديد و نخواهد ديد.

يا حسين در گوشه خانه دل ما و در انعكاس آينه هاي اشكما تنها ضريح ياد تو جاودانه مانده و نام تو انتهاي رشته عمر شب را به دامان سحر گره زده است يعني سحر تجلي نام حسين ماست.

يا حسين نام تو معناي گريه هاي شبانه زينب و مفهوم نماز شكسته او بود و اينك معناي نماز ايستاده ز هم شب پرده سكوت خود را بر همه جا گسترده است امشب كربلا بوي خون و غم و غربت و اسارت دارد عطر نماز و گلبانگ شهادت و فرياد العطش. ياران كربلا همه مشغول كاري و ماست.

يا حسين لبهاي تشنه تو مفهوم آبرووي آب است در ديباچه حيات. ضريح غريب تو آبروي خاك است و پايان عاشورا، آغاز آبرو و سربلندي ما و اكنون زمان موعود.

زندگي زيباست اما شهادت زيباتر و شگفتا كه حسين و ياران آسماني اشاين زيبايي را به وضوح دريافتند و لمس كردند و در خون خود گلگون گشتند و دريغا كه ما خاكيان از درك اين زيبايي عاجزيم و بايد تا ابد در حسرت فهم واژه عاشورا بمانيم.

آري محرم ماه ايثار، ماه پيروزي خون بر شمشير است.

آري اين حماسه بايد در جانها شعله شود بايد مظلوميت حسين و اهلش فرياد زده شود.

نامت هميشه زمزمه ملائك و يادت هميشه سر فصل خاطرات تاريخ باد.

شعبده شبهه ها

shivana844 — Tue, 11 Aug 2009 06:05:03 GMT

گفتند نخواه من ولى مى خواهم

جرم است كه عشق ازلى مى خواهم

هر چند تمام عاشقى شيرين است

من جرعه اى از شور على مى خواهم

اينجا صفين است خرمن كوبى كه گندم دين را آسياب كرده تنها مشتى كاه بيرون مى دهد اينجا براى اولين بار در تاريخ روى رژه مى روند و خيلى آسان به شيطان سان مى دهند.
خوارج از اينجا تولد مى يابند وقابله شان به لباس هر كدام يك مفاتيح (الجهنم ) نصب مى كند.
از بس قليان شبه را با آتش فتنه كشيده اند دهان عملشان بوى اژدها مى دهد، فاجعه ، جنايت ...و باطل ، ساعت بيدارى خود را روى اين جماعت تنظيم مى كنند. على عليه السلام سكان دار كشتى نوح است و به قول پيامبر صلى الله عليه و آله هدايت هر كس به او بپيوندد، نجات مى يابد.
ولى اين جماعت مى خواهند بى او به ساحل امن فضيلت برسند! اينان قايقى هستند كه خود نيز روى آب بند نمى شوند، اما توقع دارند كه قبله توسل مردمان قرار گيرندو....
خلاصه اينجا كفن يك رنگى را حراج كرده و به نازل ترين قيمت ، گورستان صفا را به مزايده گذاشته اند، مثلا همين عمروعاص گربه اى كه دم مطبخ روزگار هميشه چربى حكومت مصر را طلب مى كرد. همان قرآنى كه بر سر نيزه ها منزل كرد، ابتدا از جيب او بيرون آمده بود. مى دانم كه فيثاغورث انديشه تان نمى پذيرد، اما او عددى منفى بالاى صفر بود. اگر چه ممكن است به نيوتن بربخورد، ولى او باعث شده بود كه زمين انسان را به خود جذب بكند. خودم مى دانم كه ارسطو ديوانه ام خواهد خواند ولى عمرو عاص منطق شبهه و بدعت را بنيانگذارى كرد. دست هر چه ارسطو را او در استدلال نيرنگ از پشت بسته بود.
آن روزها سفره ايمان شام ، خالى تر از هميشه بود و او در انديشه حكومت مصر، خود را به زمين مى زد.
بگذريم اما مى دانم لئوناردو داوينچى با من مبارزه خواهد كرد. اگر بگويم در صحنه سازى تابلوى شام هيچ كس به پاى هنر عمروعاص ‍ نمى رسد! خدا كند به زلف مانى بر نخورد ولى عمرو عاص ماناترين نقاش حيله و فريب بود. اديسون حق دارد برنجد، ولى من مى گويم ، اولين بار سيم فتنه ها را عمرو به برق شيطان وصل كرد و كنتور آن همان صفين بود. با اجازه گراهام بل مى خواهم به عرض برسانم ، در طول اين تاريخ اولين بار كلنگ مخابره بدعت ها را عمروعاص زد.
هنوز گاليله بر كالسكه استدلال ننشسته بود كه او زمين را توپ مسابقه خود با كودكان تيم محله شيطان قرار داد.
او يعنى دامن پر از سنگ روزگار كه مقابل هر حقيقتى ، سنگى از آن كم مى شد و سر عدالتى مى شكست .
يقين دارم ، مطمئنم ، حداقل يكى از هيزم هاى كه پشت در خانه زهرا (س ) خاكستر شد، از صحراى عمروعاص آورده شده بود. طنابى كه دستان على عليه السلام را به هم قفل كرده بود، نسل تاروپود خود را از گيسوان عمروها مى خواند.
بگذريم كه به شدت سرقلمم گيج مى رود و چشمان كاغذ به سياهى . اندكى تامل كن تا......

راز شکفتن

shivana844 — Wed, 05 Aug 2009 05:44:19 GMT

يا شيشه احساس مرا آهن كن

يا با لغت عشق مرا دشمن كن

مولا عطش كرببلا گيجم كرد

قربان تو!تكليف مرا روشن كن

به هر حال ، امشب كنار دروازه شهر تاريخ ، بساط تفكرم را پهن مى كنم . خدا كند گلهاى واقعيت من ، امشب مشترى عاقلى داشته باشد. هر وقت به اطلسى هاى احساس نگاه مى كنم دلم مى خواهد آرام آرام در درياى سرخ اشك هايم غرق شوم .
ساعت به وقت تلنگر، اينجا شهر عبور. صداى مرا از دل تاريخ مى شنويد. مى توانيد گيرنده هاى ادراكتان را روى امواج تفكر تنظيم كنيد. تاريخ ، مستقيما سياه ، سفيد است . لطفا به گيرنده هاى خود دست نزنيد! مى دانيد من هيچ وقت فكر نمى كردم گندم خوردن پدرمان آدم يك جو آبرو برايمان باقى نگذارد. اصلا فكر نمى كردم اين اشتهاى بى موقع او ما را، اين همه آدم را سر سفره زمين بكشاند. مى خواهم بگويم اين كعبه را مى بينيد؟! به نظر من آسانسور همكف زمين است تا طبقه خدا.
اما افسوس كه خيلى ها در زير زمين هستند! اين كعبه ، قسم به تاريخ ، روزى خودش بدون آنكه كسى كليدش را بزند باز شد. زنى به حريم آن پناه برد. سه روز بعد با فرزندش بيرون آمد. آنجا منشور نور بود و زايشگاه خورشيد. تنها ملائك اجازه ملاقات داشتند. براى فاطمه بنت اسد، دسته گل بشارت مى بردند و شيرينى لاهوت همراه با ميوه تجلى . چند صفحه از تاريخ قدم جلو مى گذارم ، مى بينم وقتى تهيه كننده آفرينش كارگردان نبوت را(خسته نباشيد) گفت و او رابه خانه بهشت خود برد مجرى ولايت تنها شد درست مثل تنهايى آغازش در كعبه .
تماشاچيان رهايش كردند و رفتند پى (سينما زمين ) خودشان كه گويا آن شب ، فيلم كمدى ماجراهاى سقيفه داشت .
خلاصه گرگهاى زمين ماسك (پلنگ صورتى ) زدند تا شير خدا را در بيشه مظلوميت ، به زحمت اندازند!به راستى آن كرها را چه كار با آهنگ امام على (ع )!!؟
اصلا مى دانيد به نظر من آسمان بزرگترين و بازترين اداره پستى است كه تابه حال ديده ام ،خدا صدوبيست وچهار هزار مرسله سفارشى را كه براى شهر آفرينش فرستاده بود آنجا بايگانى كرده . مرسله آخرين را در دوازده صفحه نوشته . صفحه اولش صدو بيست و چهار هزار تا بود.
حالا من دلم مى خواهد قلم شعرم را در جامدادى سكوت بگذارم وبا خودنويس شطح ، گرگهاى ريزه خور شير خدا را بر صحيفه دل شيعه قلم بزنم . پس با من بيا! همراه من پا به شهر سياه تاريخ بگذار! اما مواظب فانوس ‍ توسلت باش ! كبريت تحير را همراه خود بياور و در حبيب چراغ قوه تعقل خود را هم داشته باش كه در لحظه مبادا در تاريكى شبهه ، گير نكنى . هر چند دستان خورشيد بر سرمان مستدام است .
داشتم مى گفتم . بيرون از كعبه ، كوفه در كوفه ابن ملجم قد كشيده بود. يعنى شيميايى ترين عفونت فيزيك زمين ؛ كه يقين دارم اگر در بخش اسلام بسترى نمى شدند هيچ پرستارى تعفنشان را تاب نمى آورد. افرادى كه براى زيارت ابليس هميشه اذن دخول خاص داشتند. (السابقون السابقون ) كفر بودند و (اولئك المقربون ) تعصب ! آنان كه وقتى تيشه ابراهيمى رسول الله (ص ) را بر بت تحجر خود لمس كردند، شكستند، ترك برداشتند. من كه مطمئن هستم اگر پيامبر (ص ) تكه هايشان را به هم بند نمى زد و با چسب دين بهم اتصالشان نمى داد، خرده هايشان را باد مى برد. اما پيغمبر (ص ) خوب مى دانست كه خرده هايشان پاى كودك اسلام را مى آزارد.
اما باز هم احتياط، شرط عقل است . پس از اينجا كفش هاى مكاشفه خود را براى عبور از تاريخ به پا كنيد!!

شعری بسیار زیبا و دلنشیبن از قیصر امین پور

shivana844 — Fri, 26 Jun 2009 06:02:40 GMT

پیش از اینها فکر می کردم خدا...

ادامه ی شعر در ادامه ی مطلب...

shivana844 — Thu, 25 Jun 2009 14:50:40 GMT

بازي روزگار را نمي فهمم! من تو را دوست مي دارم. تو ديگري را..... ديگري مرا..... و همه ما تنهاييم ...

باز من تنهایم.تنهایی به عظمت غم و غم را می ستایم. باز من غمگینم. باز من سرگردان.

از خود می پرسم :

به که باید دل بست؟

به کجا باید رفت؟

به که باید پیوست؟!

به امینی که امانت خوار است؟

به دیاری که پر از دیوار است؟

یا به افسانه ی دوست؟!!!!گریه ام میگیرد

خدایا کجاییییییییییییییییییییی میشنوی صدامو پس چراااااااااا...................؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

سرود آفرینش نوشته ی دکتر علی شریعتی(برای دوستداران راه شریعتی)

shivana844 — Thu, 25 Jun 2009 07:30:18 GMT

«در اغاز هیچ نبود، کلمه بود، و آن کلمه خدا بود»

و «کلمه»بی زبانی که بخواندش، و بی «اندیشه»ای که بداندش، چگونه میتواند بود؟

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود،

و با «نبودن»، چگونه می توان «بودن»؟

و خدا بود و با او، عدم

و عدم گوش نداشت،

حرفهایی هست برای «گفتن»،

که اگر گوشی نبود؛ نمی گوئیم.

و حرف هایی هست برای«نگفتن»،

حرفهایی که هرگز سر به «ابتذال گفتن» فرود نمیآورند.

حرفهای شگفت، زیبا و اهورائی همین هایند،

و سرمایه ی ماورائی هر کسی به اندازه ی حرفهائی است که برای نگفتن دارد،

حرفهای بیتاب و طاقت فرسا ،

که همچون زبانه های بی قرار اتشند،

و کلماتش، هریک، انفجاری را به بند کشیده اند؛

کلماتی که پاره های «بودن» آدمی اند...

اینان همواره در جستجوی «مخاطب» خویشند،

اگر یافتند، یافته می شوند...

(تورات)

... و

در صمیم «وجدان» او، آرام می گیرند

و اگر مخاطب خویش را نیافتند، نیستند،

و اگر او را گم کردند، روح را از درون به اتش می کشند و، دمادم، حریق های وهشتناک عذاب برمیافروزند.

و خدا، برای نگفتن حرفه های بسیار داشت،

که در بیکرانگی دلش موج می زد و بیقرارش می کرد.

و عدم چگونه می توانست «مخاطب» او باشد؟

هرکسی گمشده ای دارد،

و خدا گمشده ای داشت.

هرکسی دو تا است، و خدا یکی بود.

هرکسی به اندازه ای که احساسش می کنند، «هست».

هرکسی را نه بدانگونه که «هست»، احساس می کنند،

بدانگونه که «احساسش» می کنند، هست.

انسان یک «لفظ» است،

که بر زبان اشنا می گذرد،

و «بودن» خویش را از زبان دوست، می شنود.

هرکسی «کلمه»ای است:

که از عقیم ماندن می هراسد،

و در خفقان جنین، خون می خورد،

و کلمه مسیح است،

انگاه که «روح القدوس»- فرشته ی عشق- خود را بر مریم بیکسی، بکارت

حسن، می زد و با یاد اشنا ،فراموشخانه عدمش را فتح می کند و خالی معصوم رحمش را-

که عدمی است خواهنده، منتظر، محتاج- از «حضور» خویش، لبریز می سازد و

انگاه، مسیح را که آنجا ، چشم براه «شدن» خویش بیقراری می کند، می بیند،

میشناسد، حس می کند و اینچنین، مسیح زاده می شود، کلمه «هست» می شود، در

فهمیده شدن»، « می شود». و در آگاهی دیگری، به خود آگاهی می رسد

که کلمه، در جهانی که فهمش نمی کند، «عدمی» است که «وجود خویش»

را حس می کند، و یا «وجودی» که «عدم خویش» را

و در آغاز، هیچ نبود،

کلمه بود،

و ان کلمه، خدا بود».

عظمت همواره در جستجوی چشمی است که او را ببیند،

و خوبی همواره در انتظار خردی است که او را بشناسد

و زیبائی همواره تشنه ی دلی که به او عشق ورزد

و جبروت نیازمند اراده ای که در برابرش، به دلخواه، رام گردد

و غرور در ارزوی عصیان مغروری که بشکند و سیرابش کند

عظیم بود و خوب و زیبا و پر جبروت و مغرور،

اما کسی نداشت.

و خدا آفریدگار بود

چگون می توانست نیافریند؟

و خدا مهربان بود

و چگون می توانست مهر نورزد؟

!«بودن»، «میخواهد»

و از عدم نمی توان خواست.

و حیات «اتنظار» می کشد

و از عدم کسی نمی پرسد.

و «داشتن» نیازمند «طلب» است

و پنهانی بیتاب «کشف»

و «تنهایی» بیقرار «انس»

و خدا از «بودن» بیشتر «بود»

و از حیات زنده تر

و از غیب پنهان تر

و از تنهائی تنهاتر

و برای «طلب»، بسیار «داشت»

و عدم نیازمند نیست

نه نیازمند خدا ، نه نیازمند مهر

نه میشناسد، نه درد میکشد و نه انس می بندد

و نه هیچگاه بیتاب می شود

که عدم «نبودن» مطلق است

اما خدا «بودن» مطلق بود

و عدم فقر مطلق بود و هیچ نمی خواست

و خدا «غنای مطلق» بود و هرکسی، به اندازه ی «داشتن هایش»، می خواهد.

و خدا گنجی مجهول بود

که در ویرانه ی بی انتهای غیب مخفی شده بود.

و خدا زنده ی جاوید بود

که در کویر بی پایان عدم «تنها نفس می کشید»

دوست داشت چشمی ببیندش، دوست داشت دلی بشناسدش

و در خانه ای گرم از عشق، روشن از آشنائی، استوار از ایمان و پاک از خلوص خانه گیرد.

و خدا افریدگار بود

و دوست داشت بیافریند:

زمین را گسترد

و دریاها را از اشک هائی که در تنهائی اش ریخته بود پر کرد

و کوههای اندوهش را

که در یگانگی دردمندش، بر دلش توده بود

بر پشت نهاد؛

(با نخستین لبخند هفتمین سحر را اغاز کرد :

کوهها قامت برافراشتند و

رود های مست، از دل یخچالهای

بزرگ بی آغاز، به دعوت گرم آفتاب،

جوش کردند،

و از تبعیدگاه سرد و سنگ کوهستان ها

بگریختند و ،

بیتاب دریا- اغوش منتظر خویشاوند-

بر سینه ی دشت ها تاختند و

دریاها آغوش گشودند و ...)

و جاده ها را- که چشم به راهی های بی سو و بی سرانجامش بود- بر سینه ی کوهها و

صحراها کشید،

و از کبریائی بلند و زلالش آسمان را برافراشت

و دریچه ی همواره فرو بسته ی سینه اش را گشود،

و آههای آرزومندش را- که در آن از ازل به بند بسته بود-

در فضای بیکرانه ی جهان رها ساخت.

با نیایش های خلوت آرامش، سفق هستی را رنگ زد،

و آرزوهای سبزش را در دل دانه ها نهاد،

و رنگ «نوازش»های مهربانش را به ابرها بخشید،

و ازین هر سه ترکیبی ساخت و بر سیمای دریاها پاشید،

و رنگ عشق را به طلا ارزانی داد،

و عطر خویش بادهای معطرش را در دهان غنچه ی یاس ریخت،

و بر پرده ی حریر طلوع، سیمای زیبا و خیال انگیز امید را نقش کرد.

و در ششمین روز،سفر تکوینش را به پایان برد.

و با نخستین لبخند، هفتمین سحر، «بامداد حرکت» را آغاز کرد:

کوهها قامت برافراشتند و رودهای مست، از دل یخچالهای بزرگ بی آغاز به دعوت

گرم آفتاب،جوش کردند،

و از تبعیدگاه سرد و سنگ کوهستان ها بگریختند و، بیتاب دریا- اغوش منتظر

خویشاوند-

گیاهان روئیدند

و درختان سر برشانه های هم

برخاستند و مرتع های سبز پدیدار

گشت و جنگل های خرم سر زد و

حشرات بال گشودند و پرندگان ناله برداشتند

و پروانگان به جستجوی نور بیرون آمدند

و ماهیان خرد سینه ی دریاها را پر کردند....

بر سینه ی دشت ها تاختند و

دریاها آغوش گشودند و... در نهمین روز خلقت،

نخستین رود به کناره ی اقیانوس تنها هند رسید و اقیانوس،

که از آغاز ازل، در حفره ی عمیقش دامن کشیده بود،

چند گامی، از ساحل خویش، رود را، به استقبال، بیرون امد و رود، آرام و خاموش،

خود را ،

- تسلیم و نیاز -

- پهن گسترد،

و پیشانی نوازش خواه خویش را

پیش آورد،

و اقیانوس

- به تسلیم و نیاز -

لبهای نوازشگر خویش را

پیش آورد

و بر آن بوسه زد.

و این نخستین بوسه بود.

و دریا، تنهای آواره و قرار جوی خویش را در آغوش کشید،

و اورا، به تنهائی عظیم و بیقرار خویش، اقیانوس، باز آورد.

و این نخستین وصال دو خویشاوند بود.

و این در بیست و هفتمین روز خلقت بود

و خدا مینگریست.

سپس طوفان ها برخاستند و صاعقه ها در گرفتند و تندروها فریاد شوق و شگفتی

بر کشیدند و :

باران ها و باران ها و باران ها!

گیاهان روئیدندو درختان سر بر شانه های هم برخاستند و مرتع های سیز پدیدار

گشت و جنگلهای خرم سر زد و حشرات بال گشودند و پرندگان ناله برداشتند و پروانگان

به جستجوی نور بیرون امدند و ماهیان خرد سینه ی دریاها را پر کردند...

و خداوند خدا، هر بامدادان، از بج مشرق بر بام آسمان بالا میآمد و دریچه ی

صبح را می گشود و، با چشم راست خویش، جهان را مینگریست و همه جا را میگشت و...

هر شامگاهان، با چشمی خسته و پلکی خونین، از دیواره ی مغرب فرود میآمد و

نومید و خاموش، سر به گریبان تنهائی غمگین فرو میبرد و

هیچ نمی گفت.

و خداوند خدا، هر شبانگاه، بر بام آسمان بالا میآمد و، با چشم چپ خویش،

جهان را مینگریست و قندیل پروین را برمیآویخت، تا در شب ببیند و نمی دید، خشم

میگرفت و بیتاب میشد و تیرهای آتشین بر خیمه ی سیاه شب رها می کرد تا آن را بدرد و

نمیدرید و می جست و نمی یافت و...

سحرگاهان، خسته و رنگ باخته، سرد و نومید، فرود میآمد و قطره اشکی

درشت، از افسوس، بر دامن سحر می افشاند و می رفت و

هیچ نمی گفت.

رودها در قلب دریاها پنهان می شدند و نسیم ها پیام عشق را به هر سو

می پراکندند، و پرندگان در سراسر زمین ناله ی شوق برمیداشت و جانوران، هر نیمه، با نیمه ی

خویش بر زمین میخرامیدند و یاس ها عطر خوش دوست داشتن را در فضا میافشاندند و

اما...

خدا همچنان تنها ماند و مجهول، و در ابدیت عظیم و بی پایان کلکوتش بی کس!

و در آفرینش پهناورش بیگانه می جست نمی یافت.

آفریده هایش او را نمی توانستند دید، نمیتوانستند فهمید، می پرستیدندش، اما

نمی شناختندش و خدا چشم به راه «آشنا» بود.

پیکر تراش هنرمند و بزرگی که در میان انبوه مجسمه های گونه گونه اش غریب

مانه است،

در جمعیت چهره های سنگ و سرد، تنها نفس میکشید.

کسی «نمی خواست»، کسی «نمی دید»، کسی «عصیان نمی کرد»، کسی عشق

نمی ورزید، کسی نیازمند نبود، کسی درد نداشت... و...

و خداوند خدا،برای حرفهایش، باز هم مخاطبی نیافت!

هیچکس او را نمی شناخت، هیچکس با او «انس» نمیتوانست بست

«انسان» را آفرید!

و این، نخستین بهار خلقت بود.

shivana844 — Tue, 23 Jun 2009 11:39:18 GMT

ای قلم در حرفهایت اثری نیست.....

برای من از اشنا خبری نیست.....

shivana844 — Fri, 07 Mar 2008 12:09:57 GMT

مقصد کجاست؟

رسیدن انجا اغاز میشود که مقصد باور شده باشد! اما به راستی مقصد کجاست؟ بعد از این همه سیر و سفر به کدامین نقطه راه به پایان باید برد؟ می گویم وقتی بارش را اغاز کنیم، عاقبت خواهیم رسید همچون قطرات پاک باران که پس از بارش، جاری و سپس به دریاها خواهند رسید! ان کس که استوار و مصلوب اصالت عشق گردید، همیشه می بارد و تازه می گرداند و او همچون هنرمندی است که مقصد را در دورها نمی بیند، بلکه ان را در همسایگی خویش جست و جو می کند. ایا فتحی به عظمت فتح دل ها می شناسید؟ به راستی مقصد کجاست؟ جز قلب ها؟ ایا مقصدی شیرین تر از رسیدن به خانه ی دل ها سراغ دارید؟ به کجا می رویم؟ چرا راه را گم کرده ایم؟ تا کی باید به دنبال چیزکی باشیم که در نزد خود ماست؟! می پرسی ان چیست؟ ان چیزی است که ما از انیم! پس چرا انچه در خودماست در ان جاها تمنا می کنیم؟

ای دوست، گوش، تشنه آوای دلی است که واژه عشق بر لب دارد و پیکر محتاج دستی است که چشم جان در ان نهفته باشد!

آری چشم جان، وقتی با چشم جان می نگریم، مقصد از ما دور نیست، وسعت مقصد را چگونه توصیف کنم و در سخنم بگنجانم؟ مقصد، ناله فقری است در همسایگی ما که در عطش تب می سوزد و طبیبش من و تو هستیم! مقصد دستان گره خورده ای است که برهنگی فقرش را پوشانده است! مقصد، زخمی است که روزگار بر پیشانی دوستی بر جای گذاشته و مرهم ماییم!

مقصد، التهاب رنجی است مدفون شده در اشکی که بر رخسار یتیمی می رقصد! مقصد، دیدن یک جفت کفش های پاره ای است که در قدم های کودکی قسمت شده! مقصد، همان واژه ای بود که می توانست دلی را نشکند اما شکست! مققصد، دیدن محبتی بود که از دوست رسید اما خواب بودیم! مقصد شنیدن اهی بود به هنگام وداع! مقصد التماسی بود خلاصه شده در یک نگاه! کجا به دنبال مقصد می گردیم؟ گمشده کدامین جاده ایم؟ حال ان که وقتی بتوانیم دلی را نشکنیم، به مقصد رسیده ایم؟! اگر به مقصد برسید، خوشبختی را اغوش کشیده اید.

اگر هدف والایی داری، قدم خود را به اندازه امکان در جهت رسیدن به ان بردار. ممکن است قدم بسیار کوچکی باشد، اما به ان اعتماد کن. ممکن است برای تو بزرگترین قدم ممکن باشد!

این نیز بگذرد، موج های بلند نشانه شادی هستند و موج های کوتاه نشانه رنج ها از هر دو لذت ببر و بدانید به نوبت می آیند می روند و اقیانوس وجود ثابت است.

هر گاه خوشحالی شما با دلیلی خاص محدود باشد، دوام نخواهد داشت اما شادی بدون دلیل سروری دائمی است. این سرور بی چون و چرای شما نتیجه پذیرش حکمت پشت حکمت هر موضوع به ظاهر تلخ و شیرین است!

دعا کردن و عشق ورزیدن از هیچ قانون خصی تبعیت نمی کند زیرا قانون دعا کردن همان عشق ورزیدن است چرا که عشق یعنی حقیقت.

هر کس با اشتیاق یافتن و رسیدن به حقیقت گام بردارد، عاقبت به خورشید درون خواهد رسید، همان نوری که همه چیز و همه کس را جز عشق نمی بیند!

shivana844 — Fri, 15 Feb 2008 16:54:18 GMT

نشانی!

«خانه ی دوست کجاست؟» در فلق بود که پرسید سوار.

اسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها

بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

«نرسیده به درخت،

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در ان عشق به اندازه ی پرهای صداقت ابیست.

می روی تا ته ان کوچه که از پشت بلوغ،سر بدر می آرد،

پس به سمت گل تنهایی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد.

در صمیمیت سیلل فضا،خش خشی می شنوی:

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا،جوجه بردارد از لانه ی نور

و از او می پرسی

خانه ی دوست کجاست.»

سهراب سپهری